Brabants Dagblad: 17 juni 2015

Van Het Vierspan en uit het Thomashuis in Kaatsheuvel, de Verhulstlaan (Amarant) in Tilburg en De Boterbloem (Vincentius) in Udenhout waren zij gekomen: Marc, Stefanie, Marie-Louise, Floortje, Mirjam, Elisa, Karen, Hetty, Jacqueline, Ilse, Anita en Marga, mensen met een een (ernstige) verstandelijke beperking. Samen met familieleden en andere begeleiders.

Samen met DAAN (Elco van Alphen) en DANIELLE (Margo Lötters) leven zij zich uit in een fantastisch en ontroerend belevingstheater. Horen, zien en voelen. Papier knispert, schreeuwt en juicht. Wind blaast het op en geeft verfrissing. PVC-buizen spelen orgel en een hang (klankschaal en steeldrum) laat zich bespelen als een klavecimbel.

Iedereen is welkom in de kamer van de stille Daan die tovert met geluiden en Daniëlle die schatert van het lachen en erg van knuffelen houdt. Zij hebben niet voor elkaar gekozen, verschillend als ze zijn, maar wel delen zij boosheid, verbazing, angst en verdriet en bovenal verwondering in de soms vreemde wereld waarin zij leven. Gesproken taal hebben zij daar niet voor nodig. Prachtige poppen maken het makkelijk om dichtbij te komen, om eigen angst te overwinnen. Zij worden liefdevol geaaid en gekust. Ogen vinden ogen die verdwaald lijken, vinden toenadering. Sprekende poppen in de handen van de beide acteurs in dit professionele theater gaan drempels over die niet door vreemde mensengezichten kunnen worden genomen. Wie meeleeft met Daan en Daniëlle maakt deel uit van hun wereld. Of is het de wereld van de mensen die er geroerd in opgenomen worden?

Vooral knap is aan deze voorstelling de voortdurende interactie tussen beide spelers en hun publiek dat voor een niet onbelangrijk deel mede het verloop van de scene bepaalt. De taal is die van het geluid, van de beweging. Geluid en beeld worden woord, muziek van mensen en door mensen die gesproken taal bijna overbodig maakt. Die heb je niet meer nodig om elkaar te verstaan en te begrijpen. De menselijke stem is een instrument net als die van het pvc-orgel, van de hang en de yukalille, van het scheurende, knisperende papier, van de wind die het papier doet verwaaien en verfrissing toeblaast.

Kortom ontroerend schoon theater dat betovert en laat lachen, dat uiteindelijk opgaat in een ode aan  wie met naam wordt toegezongen in een onbedaarlijk en liefdevol lied waarin iedereen aan bod komt.

Ted, vrijwilligster bij De Boterbloem zegt met tranen in de ogen: “Onze mensen bloeien open als bloemen die uit de knop springen.” En Ank de moeder van Eliza aan haar rolstoel gekluisterd: “Ik heb gezien hoe het mijn dochter raakte.” “Kijk naar al die blije en dankbare gezichten, die zeggen meer als woorden kunnen zeggen,” vult Elly de moeder van Ilse aan.

Hopelijk gaan er vele mensen met een verstandelijke beperking en hun begeleiders binnenkort eveneens van deze zinderende voorstelling genieten wanneer Theater De Lachende Zon het betoverende “Zinderling” elders in onze regio gaat opvoeren.

Albert Megens

20150617_093508